می نویسم از این دل
می خوانم درد
می نویسم از عشق
می خوانم وطن
می نویسم از اسلام
می خوانم خون
می نویسم از جان
می خوانم ...
می خوانم شهادت!
از شهدا از کسانی که روزی جان خود را انقدر بی ارزش دیدند تا خون خود را فدای اسلام و ایران کنند تا امروزی نیاید که بعضی ها فقط با این لغات بازی کنند.
اما انگار امد انروز...
مردمانی که انقدر دور افتاده اند که دیگر یادشان نمی اید زیر چتر عنایت کسانی نفس می کشند که از ما هم زنده تر هستند و چشمان کثیف ما انقدر سیاهی دیده است که دیگر لیاقت دیدن نور را نداشته باشد
اری قدر هر چیز را ندانستیم گرفتندش...
و اکنون زمانه ایست که بعضی ادمیان اخر الزمانش هر وقت که لازم باشد از تمام ارزشهای اسلام و مملکت می گذرند تا به گونه ای خنده آور زنده کننده ارزشهایی باشند که خود برای منفعتشان می سازند تا دیگر ارزش را به گونه ای تعریف کنند که از اسلام جز نامی باقی نماند!
انگار دیگر زمانی نزدیک است که می ترسی بگویی من مسلمانم یا بگویی من منتظرم
هرچند خودم هم دیگر مسلمان نیستم...
خودم هم خیلی چیزها را فراموش کرده ام
خودم هم معنای انتظار ار نمی فهمم
خودم هم دیگر یادم نمی اید ارزشی و خدایی
اری من هم فقط حرف میزنم
می گویم اسلام
می نویسم .....
اه میترسم از صحرای محشر
می ترسم از زمانی که این روایت مصداق پیدا می کند که :
ان لحظه که ما بچه شیعه ها همگی در صف محشریم همین من و تو و اون و دیگری ، همه مان منتظر یه اتفاقیم که ناگهان دری از نور باز می شود و مادری قد کمان وارد صحرای محشر میشود. می گویند دختر رسول الله است و نامش فاطمه . همه سرها به زیر میافتد.
خانم ارام ارام در میانمان عبور می کنند و تک به تک انگار کبوتری که از روی زمین دانه جدا میکند، افرادی را با اسمشان صدا می کنند و به ملائک خدا میگویند اینها را با من همراه کنید...
همیشه این قسمت ماجرا دلم را می سوزاند که ایا ما هم...
اما این را میدانم که این لحظه چقدر خجالت می کشم
